poniedziałek, 16 lutego 2015

Królewna w pancerzu

Pewnego razu była sobie królewna.
Miała tatę króla i mamę królową, którzy bardzo kochali swoją córeczkę i powtarzali jej często, jaka jest śliczna i mądra.
I wszystko było dobrze aż do dnia, kiedy dziewczynka przybiegła z płaczem z ogrodu, w którym bawiła się z dziećmi. Wbiegła do królewskiej sieni, z niej do pokoju królowej, by tam wpaść w ramiona mamy. Wtedy jednak zdarzyło się coś dziwnego: królowa, przytulając królewnę, poczuła zimno, takie zimno, jakby dotykała metalu na mrozie. Odsunęła się natychmiast, odchyliła bluzeczkę córki i zobaczyła... zobaczyła coś, co bardzo przypominało zimny metal.
- Co ty tu masz? – krzyknęła?
- Nie wiem, mamo! – zawołała dziewczynka.
Wtedy królowa zobaczyła, że ciało jej córki od pasa do ramion pokrywa twardy pancerz z materiału twardego jak metal i tak zimnego jak żelazo na mrozie. Nie dało się go zdjąć, bo ręce natychmiast bardzo marzły, poza tym pancerz był jakby przyrośnięty do ciała dziecka.
Królowa, przerażona, zawołała swojego męża króla. Gdy królewna zobaczyła tatę, krzyknęła – przytul mnie! – po czym podbiegła do niego. Po chwili jednak ojciec odsunął ją od siebie, bo nie mógł znieść straszliwego zimna.
- Przytul mnie, przytul! – krzyczała królewna, ale nikt nie mógł wytrzymać przy niej dłużej niż kilka sekund.
- Przytul mnie! – wołała, płacząc do guwernantki.
- Przytul mnie! – wołała do kucharek, lokajów, a nawet do dowódcy pałacowej straży.

- Przytul mnie! – królewna stała na środku sali, a wokół niej robiło się coraz bardziej pusto.

Mijały dni, tygodnie, lata.
Królewscy lekarze nie umieli nic poradzić na cierpienie królewny, również najtężsi magowie byli bezradni.
Król i królowa oraz cały królewski dwór nauczyli się żyć z tym, co się wydarzyło.
Nauczyła się tego także królewna. Wiedziała, że nie może podchodzić do ludzi zbyt blisko. Było jej stale zimno i nawet jeśli ktoś objął ją na małą chwilkę, pomagało to bardzo niewiele. Robiła mniej więcej to samo co inne królewny w jej wieku – bawiła się, uczyła , czytała książki. Tylko czasem, w nocy,  budziła się z głębokiego snu, krzycząc – przytul mnie!
Ale szybko orientowała się, że to tylko sen.

Gdy królewna stała się młoda kobietą, zdesperowany król – wzorem królów w innych bajkach – postanowił ogłosić wielki turniej.
- Temu rycerzowi, który zdejmie zły czar z królewny, ofiaruje się rękę królewny i połowę – dyktował królewskiemu pisarzowi – i połowę..., trzy czwarte...., nie! Całe królestwo! Ten, kto uleczy moją córkę, dostanie całe królestwo!
Ogłoszenia zawisły na murach i drzewach, a królewski trębacz objeżdżał wszystkie sąsiednie krainy, odczytując głośno tekst.
Wyznaczonego dnia przed zamkiem zebrało się sporo książąt i rycerzy; wszyscy byli gotowi zmierzyć się z trudnym przeciwnikiem, jakim był zimny pancerz.
- Ja jestem Książę Silny i Odważny – rzekł pierwszy młodzieniec. – Niczego się nie boję i rozerwę pancerz własnymi rękami.
Jak powiedział, tak... próbował zrobić. Nie minęła jednak minuta, gdy zawołał: - Moje ręce! Moje ręce są prawie odmrożone. Jeszcze chwila, a nie mógłbym już nigdy dokonywać wielkich czynów. Och, to straszne! Moje ręce!
Książę odszedł, chwiejąc się na nogach i wpatrując w swoje dłonie, ale królewna miała jeszcze nadzieję; wszak przybyło tylu śmiałków...
- Ja jestem Rycerz Romantyczny – rzekł cicho młodzieniec o smutnym obliczu. – Niosę ze sobą wielką moc, a jest to moc moich łez. One są takie gorące, że roztopią każdy lód, zniszczą najtwardszą stal.
Usiadł obok królewny, pochylił nad nią głowę, a jego łzy jak srebrne perły gęstym strumieniem spadały na pancerz. Cóż to jednak? Każda z łez, odbijając się od pancerza, zamieniała się w grudkę lodu. Rycerz płakał i płakał, aż w końcu dłużej już nie mógł.
- Jak to? – zawołał z rozpaczą w głosie. – Moje łzy! Zmarnowałem moje łzy! Wypłakałem wszystkie i nie mam więcej! Jakże teraz będę użalał się nad księżniczkami uwięzionymi w wieżach, jak będę opłakiwał nieszczęśliwych i biednych? No jak? Co zrobiłaś ze mną królewno?
Rycerz odbiegł, zawodząc, i chciał zapłakać nad swoim smutnym położeniem, chwilowo okazało się to jednak niemożliwe. Królewna zaś patrzyła zatroskana, jak tłumek mężnych przed zamkiem przerzedza się, jak coraz mniej pewni siebie książęta i rycerze wycofują się chyłkiem, nie chcąc ryzykować, nawet za cenę całego królestwa.
- Jestem Książę Celnie Strzelający – powiedział spokojnie jeden z tych, którzy zostali na placu. W tym kołczanie mam zaczarowane strzały, które nie chybiają celu i potrafią skruszyć wszystko, w co trafią.
Królewna zafrasowała się nieco. „Co będzie, to będzie”, pomyślała jednak, choć na wszelki wypadek postanowiła zamknąć oczy.
I rzeczywiście – Książę Celnie Strzelający strzelił celnie. Zaczarowana strzała nie skruszyła wszak pancerza, lecz ześliznęła się z niego, raniąc królewnę w ramię.
- Au... – powiedziała królewna.
- To nic, to nic – odrzekł książę. – Powtórzymy to. – Książę wypuścił drugą strzałę.
- Auu! – powiedziała królewna trochę głośniej.
- Co jest? – zirytował się lekko Książę Celnie Strzelający i zamierzył się po raz trzeci.
- Nie! – powiedziała królewna całkiem głośno. Wystarczy! To się nie uda! Po prostu nie ma na to sposobu. Koniec turnieju! – Odwróciła się i odeszła smutna do swojego królewskiego pokoju. 

- Hej! – zawołał nagle ktoś zza okna. – A może Książę Mądry coś poradzi.
Królewna  wychyliła się przez parapet i zobaczyła maleńką staruszkę.
- Nie było tu nikogo takiego. A ty kim jesteś? – zapytała.
- Chyba widać, że jestem wróżką, prawda? – zniecierpliwiła się kobieta.
- Jacy wy wszyscy jesteście dzisiaj nerwowi – westchnęła dziewczyna. – A więc co z tym księciem?
- Do Księcia Mądrego to ty musisz się wybrać. On nie jeździ po turniejach. Jest na to za mądry. Poza tym mieszka w Odległej Krainie, a to przecież kawał drogi. Ale polecam, polecam. Warto. – Ostatnie słowa wypowiedziawszy z naciskiem, wróżka oddaliła się, lekko utykając.

Król i królowa gotowi byli wiele zrobić dla swej córki, tak więc już następnego dnia królewna wraz z królewskim orszakiem ruszyła w drogę. Odległa Kraina była rzeczywiście dość daleko, ale w końcu królewna dotarła do zamku Księcia Mądrego, gdzie...  otrzymała numer i stanęła w długiej kolejce.
Gdy dotarła przed oblicze księcia i przedstawiła mu swój problem, ten powiedział:
- Oczywiście mogę ci pomóc królewno, ale główną część pracy musisz wykonać ty sama. Musisz udać się w Daleką Drogę i nikt nie może tam pójść z tobą. Będziesz szła, aż znajdziesz zaczarowane źródło i tego samego dnia musisz patrzeć w nie aż do zachodu słońca. Musisz być bardzo uważna i ani na chwilę nie odwracać oczu, bo w którymś momencie w odbiciu zobaczysz szczelinę w pancerzu. Wtedy włożysz w nią magiczną pestkę i poczekasz na to, co stanie się dalej. – Książę Mądry podał królewnie mały woreczek na sznurku.
- Skąd mam wiedzieć, w którą stronę iść? – zapytała królewna.
- I na to jest sposób. Woreczek z pestką zawieś sobie na szyi, tak by znajdował się na wysokości serca. Każdego ranka obróć się kolejno na wszystkie strony świata. Gdy poczujesz ból, idź przed siebie.
- Dziękuję Książę Mądry – powiedziała królewna. – Możesz teraz dostać całe królestwo mojego ojca króla oraz na dodatek moją rękę.
- Królestwo? – zamyślił się książę. – Owszem, przyda mi się. Ale za rękę dziękuję. Jestem przecież Mądry, czyż nie?
Królewna również zamyśliła się i pozostała zamyślona przez dłuższą chwilę.
A potem – ruszyła w drogę.  

Droga była naprawdę długa. I w dodatku trudna. Wiodła przez lasy, góry, strumienie i rwące rzeki. Przez kłujące krzaki i gorące pustynie, a także przez śniegi i skute lodem jeziora.
W końcu jednak królewna dotarła do zaczarowanego źródła. Była bosa, w poszarpanej sukience, w której trudno było dopatrzeć się śladów królewskiej szaty. Jej twarz, włosy ręce – poszarzały od piasku gonionego wiatrem.
Królewna cicho podeszła do brzegu źródła, opadła na kolana i zaczęła przyglądać się swemu odbiciu. Słońce zniżało się powoli.

-Pomóż mi – usłyszała nagle głos.
- Co się stało? Kto tu jest? – krzyknęła zaniepokojona.
- Pomóż mi. Jestem wędrowcem. Umieram z pragnienia. Proszę, daj mi wody.
- Ale ja nie mogę stąd odejść. Tak długo tu szłam, tyle trudu za mną. Za chwilę zajdzie słońce, a przedtem pojawi się szczelina w moim pancerzu. Wtedy przyniosę ci wody.
- Wtedy będzie za późno – wyszeptał człowiek. Teraz, teraz właśnie jest ostatni moment, żeby mi pomóc, a ja nie mam już siły wstać.
Królewna poczuła, że ból rozrywa jej serce. Czy mogła pozwolić wędrowcowi umrzeć? A może on kłamie, chce odwrócić jej uwagę od zadania, które ma wypełnić? Tak długo szła i teraz w ostatnich minutach wszystko ma przepaść, a ona pozostanie na zawsze uwięziona w zimnym pancerzu? Ale czy mogła pozwolić....

Zaczerpnęła wodę w dłonie, podeszła do wędrowca i dała mu pić. Potem jeszcze raz.

Trudno. Pozostanie przez resztę życia w pancerzu. – To nieważne.
Trudno. Być może dała się oszukać. – To nieważne
Łzy zalały jej oczy i w tym momencie zaszło słońce.
Królewna roześmiała się i śmiała się coraz głośniej.

- Dziękuję – powiedział wędrowiec. Był w pełni sił i królewna nie wiedziała, czy pomogła mu woda z zaczarowanego źródła, czy raczej wszystko było oszustwem. Jednak spojrzała mu w oczy koloru wody z jeziora i wtedy zobaczyła, że odbija się w nich jej pancerz, w którym otwiera się szczelina. Spokojnie wyjęła pestkę z szarego woreczka i wcisnęła ją w szczelinę.
Na początku nic się nie działo.
A potem pancerz po prostu pękł, rozpadł się na małe kawałeczki.
Naga skóra, pozbawiona nagle zbroi, była delikatna jak ciało ledwo wyklutego pisklęcia.
Królewna spojrzała w dal, na horyzont, gdzie w ciemności zapalały się światła wielkiego miasta.


Zupełnie nie wiedziała, co będzie dalej.

31 komentarzy:

  1. Ja zaś umieram z ciekawości, co było dalej:).

    OdpowiedzUsuń
  2. Piekne i inspirujace, Aniu M. Dziekuje.

    OdpowiedzUsuń
  3. Wracam tu trzeci raz. Piękne...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jestem wzruszona :*
      Ta bajka tak długo była przy mnie - bardzo przezywam jej opublikowanie w blogu.

      Usuń
  4. Dziękuję, Aniu M. Bajka jest piękna. Wyśnij jej dalszy ciąg. I pisz, pisz...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. ta musi chyba zostać taka - otwarta. Ale pojawiają się nowe :)

      Usuń
  5. Piękna
    i wzruszająca
    i poruszająca
    Dziękuję :*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To ja dziękuję za miłe słowa :*

      Usuń
  6. Czekam na to czego nie ma
    Jest zaklęcie, są inni, którzy zawodzą, jest Droga, jest największa Próba oderwania się od siebie, zaufania i ryzyka utraty. To już bardzo blisko. To już prawie.
    Teraz będzie miłość?

    OdpowiedzUsuń
  7. Bardzo przejmujaca bajka :)) Co będzie dalej ? Wydaje mi sie ,że ksężniczka jest już gotowa żyć bez pancerza :))) Nie będzie to łatwe ,ale na pewno sie uda :)))
    Ja tez miałam swoją bajkę . Marzyło mi się życie byczka Fernando . Mój los jednak dał mi do zrozumienia ,że jesli chcę żyć muszę walczyć i daję radę . Wchodzę w nastepny etap ,ale na razie nie potrafie go nazwać .

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Królewna jest gotowa. Choć przecież życie to proces, a nie stan. Pancerze potrafią odrastać, choć (a może zwłaszcza gdy) są niewidzialne. Trzeba na nie uważać.
      Życzę, by następny etap był dobry :*

      Usuń
  8. Odpowiedzi
    1. Właściwie nie. Raczej prawdziwe zauważenie drugiego człowieka... wyjście poza siebie. Chciałam takiego przesłania :)

      Usuń
    2. Choć pewnie to jest forma miłości, wyjście świata, otwarcie się nań.

      Usuń
    3. przesłanie to ma sens :)
      ulżyło Ci po przelaniu tego na papier?

      Usuń
    4. Nie ;)
      A myślisz, że powinno?

      Usuń
    5. Wiesz... tak długo to się we mnie układało, że w końcu zdecydowałam się zapisać. Ale to dość stara bajka, ma przecież jakieś piętnaście lat :) Ostatnio jej sobie nie przypominałam i powstała obawa, ze zapomnę:)

      Usuń
  9. Piękna i mądra Twoja bajka...i co dalej, Królewno?

    OdpowiedzUsuń
  10. Popłakałam się. Zazdroszczę Ci że twój pancerz pękł i rozpadł się. I życzę aby nie odrosnął... A dalej - będzie dobrze.
    Ella-5

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję Ci za Twoje wzruszenie :*

      Usuń
  11. a mnie najbardziej podoba się zakończenie - nie banalne "żyli długo i szczęśliwie", ale takie właśnie... zagadkowe. Skłoniłaś mnie do refleksji, dziękuję :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę się, że Ci się spodobało :)

      Usuń